یکشنبه ششم بهمن 1387
عجب حکایتی زندگی ما...کاش می شد به زندگی گفت: واسا دنیا من می خوام پیاده شم...من دیگه خسته شدم...من دیگه بسه برام تحمل اینهمه غم...بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد و کم...وقتی فایده ای نداره غصه خوردن واسه چی...واسه عشق های تو خالی ساده مردن واسه چی...نمی خوام چوپ حراجی رو به قلبم بزنم...نمی خوام گناه بی عشقی بیافته گردنم...نمی خوام در به در پیچ و خم این جاده شم...واسه آتیشه همه یه هیزم آماده شم...یا یه موجود کم و خالی و پر افاده شم....واسا دنیا واسا دنیا من می خوام پیاده شم....همه حرف خوب می زنن اما کی خوبه این وسط؟...بد و خوبش به شما ما که رسیدیم ته خط....ته خط...ته خط.....ته خط....اینهمه چرخیدی و چرخوندی آخرش چی شد....اون بلیطه شانس دایم بگو قسمت کی شد....همه درویش همه عارف جای عاشق پس کجاس...این همه طلسم و ورد جای خوش دعا کجاست............................................
