.: هم خاک :.

نمی نویسم!!!

hamkhak — Wed, 04 Nov 2009 22:11:18 GMT

من نمی نویسم نه اینکه حرفم تمام شده باشد!!!!

من نمی نویسم نه اینکه قلمم شکسته باشد!!!!

من نمی نویسم نه اینکه امیدی نداشته باشم!!!

نمی نویسم تا ننوشته باشم حرفهایی را زمانی از روی دلتنگی بود و امروز آن دلتنگی ها را به درود گفته ام!!!

شاید چند صباحی بعد، در آینده ای نه چندان نزدیک و نه چندان دور بنویسم از جامعه شناسی که اکنونم دانشجوی دوره دکترایش شده ام.... حرفهایی برای جدید گفتن و کندوکاو در وادی جامعه شناسی جامعه ایران که موضوعیست که: این قصه سر دراز دارد!!!

درود بر آزادی که خود آزاد نیست....

پیک بشارت...

hamkhak — Sat, 05 Sep 2009 21:11:18 GMT

دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد

خاک وجود ما را از آب دیده گل کن ویران سرای دل را گاه عمارت آمد

این شرح بی نهایت کز زلف یار گفتند حرفیست کز هزاران کاندر عبارت آمد

عیبم بپوش زنهار ای خرقه مه آلود کان پاک پاکدامن بهر زیارت آمد

امروز جای هر کس پیدا شود ز خوبان کان ماه مجلس افروز اندر صدارت آمد

از چشم شوخش ای دل ایمان خود نگهدار کان جادوی کمانکش بر عزم غرات آمد

آلوده ای تو حافظ فیضی ز شاه درخواه

کان عنصر سماحت بهر طهارت آمد

و چه زیبا سرود حافظ شیرازی...

صدا کن مرا...

hamkhak — Thu, 03 Sep 2009 21:59:18 GMT

صدا کن مرا
صدای تو خوب است
صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است
که در انتهای صمیمیت حزن می روید
در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است
و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد
و خاصیت عشق این است
کسی نیست
بیا زندگی را بدزدیم
آن وقت میان دو دیدار قسمت کنیم
بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم
بیا زودتر چیزها را ببینیم
ببین عقربک های فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردی بدل می کنند
بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام
بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را
مرا گرم کن
و یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد
و باران تندی گرفت
و سردم شد آن وقت در پشت یک سنگ
اجاق شقایق مرا گرم کرد.......

چیزهایی که من آموخته ام

hamkhak — Mon, 17 Aug 2009 16:25:18 GMT

سخنان جالب و آموزنده از گابریل گارسیا ماکز، نویسنده معروف کلمبیایی و
برنده جایزه نوبل در ادبیات

در 15 سالگی آموختم كه مادران از همه بهتر می دانند ، و گاهی اوقات پدران هم

در 20 سالگی یاد گرفتم كه كار خلاف فایده ای ندارد ، حتی اگر با مهارت انجام شود

در 25 سالگی دانستم كه یك نوزاد ، مادر را از داشتن یك روز هشت ساعته و
پدر را از داشتن یك شب هشت ساعته ، محروم می كند

در 30 سالگی پی بردم كه قدرت ، جاذبه مرد است و جاذبه ، قدرت زن

در 35 سالگی متوجه شدم كه آینده چیزی نیست كه انسان به ارث ببرد ؛ بلكه
چیزی است كه خود آن را می سازد

در 40 سالگی آموختم كه رمز خوشبخت زیستن ، در آن نیست كه كاری را كه دوست
داریم انجام دهیم ؛ بلكه در این است كه كاری را كه انجام می دهیم دوست
داشته باشیم

در 45 سالگی یاد گرفتم كه 10 درصد از زندگی چیزهایی است كه برای انسان
اتفاق می افتد و 90 درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان می دهند

در 50 سالگی پی بردم كه كتاب بهترین دوست انسان و پیروی كوركورانه بدترین
دشمن وی است

در 55 سالگی پی بردم كه تصمیمات كوچك را باید با مغز گرفت و تصمیمات بزرگ را با قلب

در 60 سالگی متوجه شدم كه بدون عشق می توان ایثار كرد اما بدون ایثار
هرگز نمی توان عشق ورزید

در 65 سالگی آموختم كه انسان برای لذت بردن از عمری دراز ، باید بعد از
خوردن آنچه لازم است ، آنچه را كه میل دارد نیز بخورد

در 70 سالگی یاد گرفتم كه زندگی مساله در اختیار داشتن كارتهای خوب نیست
؛ بلكه خوب بازی كردن با كارتهای بد است

در 75 سالگی دانستم كه انسان تا وقتی فكر می كند نارس است ، به رشد و
كمال خود ادامه می دهد و به محض آنكه گمان كرد رسیده شده است ، دچار آفت
می شود

در 80 سالگی پی بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگترین لذت دنیا است

در 85 سالگی دریافتم كه همانا زندگی زیباست

هشدار: کره زمین عفونی شده است...

hamkhak — Tue, 11 Aug 2009 14:26:34 GMT

زمانی روزها را می شمردم تا بزرگ شوم و قد بکشم... تا دستانم به ماه برسد، تا آدم بزرگ بودن را حس کنم...من قد کشیدم و بزرگ شدم اما هر چه گشتم آدم بزرگی دوروبر خود ندیدم...همه ماها کوچک بودیم در سایزهای بزرگ با لباس های لارج و با کفش های سایز 40 یا 39 یا حتی بیشتر... دیگر کلاه 5 سالگی های هیچ کس که روزهای سرد مادرش به سرش می گذاشت برایش اندازه نبود آخه سرهایمان نیز بزرگ شده بود... هر چه ما بزرگ تر می شدیم حیاط خانه مان برای بازی کوچکتر می شد و ما مجبور بودیم به بیرون برویم کوچه، محله، بازار، خیابان یا حتی شهری دیگر... بزرگ می شدیم و هر روز با دیده گانی خسته تر دنیا می دیدیم...گاهی فکر می کنم حتی چشمانم از دیدن دنیا خسته شده است چون دیگر دنیا را مثل قبل نمی دیدم... نمی دانستم دنیا بد شده است یا من خسته!!! آدم ها کوچک شده اند یا من بزرگ!!! اصلا شاید من کوچک شده بودم و همه دنیا بزرگ!!! هر چه بود با دنیای کودکی هایم فرق داشت یه جورایی ناجور بود و من مات و مبهوت این وضعیت بودم... نمی دانستم کجا روم و حرفهایم را به که بگویم...ما از سنتی رانده و در آغاز شبه مدرنی توقف کرده بودیم... دنیای در هم برهمی که تکلیف همه چیز روشن بود یک آشفتگی، یک پریشانی همچون گیسوانی که حافظ شیرازی در غزل هایش دل عشاق را آب می کرد...

گاهی فکر می کنم پارتو بود که فهمید انسان موجودی است توجیه گر و احساساتی و نیچه که در برابر عقل سقراطی قد علم کرد و گفت قدرت... غریزه... احساس و نه منطق!!!!

از کلمه مقدس انسان چیزی نمانده... دیگر نمی توان ادعا کرد که من انسانم زیرا به هر چه می اندیشم می بینم به دست این موجود دو پا به وادی زوال کشیده شده است و انسانی نمانده است. من زندگیم را نباختم زیرا خوب بودم و خوب دیدم هر آنچه را که خودمان به تباهی کشانده بودیم... من خوب بودم چون لحظه هایم را با باورهای خود پر کردم... من بد نبودم زیرا بدی ها را دور از خود نگه داشتم تا دوست بدارم هر آنچه از خوبی که به من نزدیک است... کاش می شد تمام این کره خاکی را ضد عفونی کرد زیرا حس می کنم دنیا دچار بیماری عفونی شده است و اگر نجنبیم همه فاسد می شویم...

دیگر از آنفولانزای مرغی یا خوکی وحشت ندارم ... تمام ترس من از انسان نماهایی است که ویروس وجودشان در خفا به وجود آدم رخنه می کند در شکل دسته گل های رز قرمز...گل های زرد و سفید...

گاهی باید دید و گذشت و گاهی باید استاد و کوبید بر آستانه دری که کوبه ندارد... به راستی چگونه کره زمین را می توان از دست انسان های عفونی نجات داد؟؟؟

برای مانا...

hamkhak — Tue, 28 Jul 2009 09:43:45 GMT

آمدنت یادم است یا شاید آمدن من یادت باشد...مهر بود و محبت و دوستی که آغاز شد که هیچ وقت پایان نیابد. دوستان خوب را باید همیشه جلوی آیینه قرار داد. من تو را نه تنها جلوی آیینه بلکه کنار گل های سرخ صمیمت گذاشتم...اوایل صورتی بودیم و فیروزه ای...تو دنبال خانه بودی و من خوابگاه... وخدا می دانست که ما چه قدر به هم نزدیک بودیم که ما را در کنار هم نهاد.

خنده مهربانانه ات برای تمام آدمهایی که دوستت می دارند عشق و زیبایی را نوید می داد...ما با هم می خندیدیم، با هم نگاه می کردیم...با هم چشم فرو می بستیم از تمام بدی ها، ما با هم بزرگ شدیم که بفهمیم طعم زندگی را، که بفهمیم زندگی نه در گیتار پشت تلفن که در نزدیکی هاست و روزی به آنچه لایقش هستیم می رسیم...

رفتنت را جدی نگرفتم چون همیشه با منی... رفتنت را ندیدم چون ما با هم نگاه می کردیم...صدای پلک زدن هایت را می شنوم، صدای ضربان قلب مهربانت، صدای نفس های گرم و عاشقت...می دانم می رسی به آنجایی که از صمیم قلب برایت می خواهم...آرامشی عظیم که نه در تو که تو در آن بگنجی و لذتی مانا همچون خودت...

راستی دکوراسیون اتاق را تغییر داده ایم، تابلوی دختری منتظر همیشه تو را برایمان تداعی می کند...خودش ها همچنان در حال سروصدا و شلوغی هستند.نمی توانم بگویم جایت خالی!!! چون می روی به آنجایی که انسان، انسان است و انسان...و تو در اوج به آنچه می خواهی می رسی...دل تنگت می شوم وقتی از این مرز گربه ای که ما در خود له کرده است می روی...حداقل اینجا آسمانمان یکی بود و شب هایمان را یک ماه روشن می کرد...

با خنده برو مانا جان...همچنان که می روی برایمان دست تکان بده...موج دستانت دریای چشمهایم را طوفانی می کند اما من به دوباره دیدن هایت می اندیشم...من، ملیحه، آوات، مرضیه، شیوا و ...

یه آشنا

hamkhak — Sun, 26 Jul 2009 18:17:21 GMT

روزهای گرم تابستان یخ های بی قراریم را آب نمی کند... زمانی نوشتن را دوست داشتم اما امروز نوشتن نیز در برابر سلولهای مغزم ناتوان است...خیلی وقت ها شادم و سرحال و گهگاهی بی حوصله...دوستان خوبی دارم ، خیلی خوش شانسم ...گاهی انسانهایی می بینم خوب...نه!!! هنوز دنیا خالی نشده است...اینکه تولدم را فراموش کردم دلیل داشت...یک دلیل سبز...امیدوارم روزی آسمان سبز شود!!!

چراغ ها را روشن کنید...آیینه ها آشنای چشمان مشتاقم هستند...چشمان من گاهی شاد و گاهی خوشحالن،چه فرقی می کند!!! اما من بی قرار آیینه هام، بی قرار رفتن و حتما رسیدن. برای من توقفی نیست،باید همیشه پیش رفت...می گویند مثل باد که یک عنصرطبیعی است یا مثل بنزی که دست ساز بشر دوپای احساساتی، توجیه گر، منطق دان بی منطق است. انسانهایی که ظاهرا عاقل هستند و بزرگ، آدم بزرگ!!!

پایان نامه ام ناتمام است...روزهای گرم تابستان و اعصاب گاهی داغون بنا به دلایلی مجال نوشتن و به پایان رساندن نمی دهد...اینک پایان کار، پایان نامه ام است...و آغاز در هاله ای از ابهام و نه نور!!!هاله ای از جنس شرایط نامساعد جامعه، بی ارزش شدن ارزش ها، ناهنجاری های اجتماعی، جنگ روانی، ارزش شدن ضد هنجار ها و دروغ های بزرگی که مجال اندیشه را از انسانها می رباید...

ما می بینیم و عذاب می کشیم ...آن بالا کسی نشسته است...بالای بالا نه...نزدیک است اما فکر می کند خیلی بالاست..برایش درودی نیست...دردی است عظیم...

یه آشنا...ما همه درد آشنایم!!!

یادم رفت....

hamkhak — Fri, 03 Jul 2009 21:58:58 GMT

یادم رفت تولدمو به خودم تبریک بگم!!! یادم رفت حسم، وقتی که تازه متولد شدم نه از مادر که از درد...یادم رفت وقتی کوچیک بودم شمع های کیک تولدمو روشن کنم تا روشنی ثمره عمر 24 سالم باشد نه تاریکی هول انگیز خردادی...یادم رفت بگم انشاالله غم آخرم باشه تولدم که تازه اول غم نامه هاست وقتی دیدم جوانی با خونش پرواز را به ما آموخت...تیر ماه را دوست می داشتم چون مرا نوید می داد اما ندایی از تیر نشنیدم...ندایی نیامد بلکه تیری آمد و زندگی را مچاله کرد...به راستی چرا فراموش کردم تولدمو به خودم تبریک بگم!!!

افکار عمومی

hamkhak — Sun, 07 Jun 2009 16:05:28 GMT

در بین پدیده های روانی جمعی، افکار عمومی گسترده ترین و آشکارترین آنهاست. این پدیده شگرف که با پویایی توانمند خود سرنوشت جامعه ها را رقم می زند، به موتوری می ماند که چرخ های ماشین اجتماعی را به گردش در می آورد، ماشینی که می سازد، تخریب می کند، تند می رود، آرام می گیرد، سروصدا به راه می اندازد و خاموش می شود. افکار عمومی چیزی جز صدای مردم نیست. افکار عمومی بخشی از تاریخ ملت هاست، بخشی از فلسفه، بخشی از علم سیاست،بخشی از جامعه شناسی.

مسله کلیدی در تحلیل افکار عمومی این است که آیا این فرایند اجتماعی راهی دموکراتیک را می پیماید یا از بالا هدایت می شود؟ افکار عمومی تا چه حد اصیل و واقعی است؟ آیا افرا قادرند نظر مستقل داشته باشند یا زیر نفوذ نیروهای بیرونی قرار دارند؟

افکار عمومی جز لاینفک بنای فرهنگ است. نظام فرهنگی، منطق و پویایی خاص خود را دارد؛ در پرتو رخدادهای تازه پیوسته در آن تجدید نظر و بازسازی می شود و در مورد هر موضوعی نظرهای مختلف طرح می شود.همزمان با پیشرفت این فرایند یک بنای شناختی شکل می گیرد.افراد بر حسب نحوه زیست خود دست به تفسیر می زنند و به جستجو پرداخته به رخدادها معنی می بخشند.این فرایندها به بالا رفتن بنای اجتماعی کمک کرده و در تشکیل فرهنگ مشارکت دارند.

کاتز معتقد است پژوهش در باب ماهیت و نقش افکار عمومی مستلزم تحلیل رسانه هاست. رسانه ها در جوامع دموکراتیک عرصه حقیقت تلقی می شود که مکانی ممتاز برای مصاف افکار به حساب می آید. برخلاف جوامعه دموکراتیک، نقش رسانه ها در جوامع استبدادی مخدوش است. رسانه ها نه محلی برای انتشار حقیقت بلکه برای کتمان حقیقت می باشند؛ کذب حقیقت،فریب، تظاهر، سفسطه کاری و ....رسانه ها با انتشار اخباری نادرست مردم را به سوی خود می کشانند و با تحریک هیجانات از مردم استفاده ابزاری می کنند....کدام هدف مهم است: آگاه سازی مردم یا ارضای حس قدرت طلبی و استفاده از مردم برای رسیدن به هدف؟

در این جوامع رسانه ها منبع اصلی اخبار به شمار می روند...اخباری که با تقدس بخشیدن به خود فقط در خدمت منافع عده قلیلی می باشد، اخباری که به عنوان حقیقت در ذهن و روان مردم جاری می شوند و مردم را از اصول دموکراتیک گمراه می کنند...به راستی چگونه می توان در برابر این موج مقاومت کرد و گمراه نشد؟؟؟؟؟؟

چند سطر

hamkhak — Mon, 01 Jun 2009 16:11:58 GMT

روزهای با هم بودن روزهای روشنی بود و شبها، شبهایی آفتابی.....

بیدار شو ای بوشه باران ای طراوات نسیم، بیدار شو و مرا در شهر دیگران تماشا کن،

نمی بینی شهر در سکوتی بهت انگیز فرو رفته است.

کاش با هم واژه نامه ای جدید می نوشتیم:حسرت، لذت، شادی،درد،دلتنگی، غربت و تنهایی...در کنار ما معناهای تازه یافتند.

با تو دانستم قلب آدمی چه وسعتی دارد، چه توانایی شگفتی در خود نهان دارد،می دانی تصویر چهره ات را با چشم های دزدیده ام....

به یاد روزهای خوب گذشته....که برایم جاودانه شده اند...